Ideeën die zichzelf onthouden

Ken je dat? Dat je iets hoort, ziet of zomaar poef een gedachte binnenvalt waarvan je denkt: opschrijven, nú.

Voor je het weet zit je alweer in die notitie‑app te tikken. Ooit had je ergens een mapje aangemaakt — “Ideeën”, “To do”, “Later misschien”… maar welke was het ook alweer? Ach, dan maar een nieuwe. Met een kopje dat je over drie maanden niet meer herkent.

Bij mij werkt het precies zo.

En dus besloot ik deze week — in between jobs, met net genoeg ruimte om te ademen — eens door die notities te bladeren. Een digitale schoonmaak. Wat een feest is dat eigenlijk. Je leest niet alleen woorden terug, maar hele momenten. Ik weet vaak nog precies waar ik was toen zo’n ingeving kwam. Tijdens die inspirerende spreker. Na dat onverwachte compliment van een klant. Of bij die prachtige metafoor in een documentaire die me ineens raakte.

Het is fascinerend hoeveel inspiratie er overal om je heen ligt, als kleine kruimels die je onderweg oppikt.

En dan die haast: snel opschrijven, anders ben ik het kwijt.

Maar later, als je het terugleest, merk je dat je het idee allang hebt meegenomen. Verwerkt. In je werk, in je aanpak, in je taal. Vaak intuïtief, in andere woorden, maar de kern is blijven hangen.

Daarom vind ik het eigenlijk helemaal niet erg dat mijn notitie‑app geen strak georganiseerd ideeën-archief is. Goede ideeën hebben geen mapje nodig. Ze resoneren vanzelf. Ze vinden hun weg naar dat ene laadje in je hoofd waar alles wat ertoe doet keurig vers wordt bewaard — precies tot het moment dat je het nodig hebt.

Misschien is dat wel de echte magie: dat sommige gedachten hun eigen geheugen hebben.